ஆலய தரிசனம் முடிந்து மருத்துவமனையை அடைந்தபொழுது மணி பதினொன்றை நெருங்கிக்கொண்டிருந்தது. எங்களது முறை வருவதற்குக் காத்திருந்த நேரத்தில் மனைவியின் இரத்த அழுத்தம், எடை போன்ற முதல்நிலைக் காரணிகளை குறிக்கத் தொடங்கினார்கள். இரத்த அழுத்தம் இயல்பு நிலையில் இருந்தது. இருவரும் நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டோம். கடந்த சில மாதங்களில் இரத்த அழுத்தம் இயல்பினும் சற்று அதிகமாகவே இருந்தது. நிபிடிபின் தயவில் இயல்புநிலையை தக்க வைத்துக்கொண்டிருந்தோம்.

சற்றுநேரக் காத்திருப்புக்குப் பின்னர், மருத்துவரை பார்க்க முடிந்தது.பரிசோதனைகளுக்குப் பின்னர் மருத்துவர் கேட்டார்,

“என்ன முடிவு பண்ணியிருக்கிங்க?”

“எதைப் பத்தி, டாக்டர்?”

எங்களை ஒருமாதிரியாக பார்த்துக்கொண்டே சிரிப்பு மாறாமல் கேட்டார்.

“என்னைக்கு பிரசவத்த வச்சுக்கலாம்?”

“ஓ, அதுவா? எங்களுக்கு எந்த preference-ம் இல்லை, டாக்டர்.”

மூவரும் சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தோம். மருத்துவர் இன்னும் எங்கள் பதிலுக்காக காத்திருந்தார். ஏற்கனவே 23-ம் தேதி நாள் குறித்திருந்தார். ஆனால் இரண்டு நாட்களுக்கு முந்தைய பரிசோதனையில் இந்த வாரத்தில் பிரசவத்தை வைத்துக்கொள்ளலாம் என்றும், எங்களுக்கு பிடித்த நாள் இருந்தால் சொல்லுமாறும் கேட்டிருந்தார். புதன்கிழமை அமாவாசை, வியாழன் பிரதமை, வெள்ளி ஆடி முதல் நாள். இன்றைக்கு தேதி 15. இன்னும் ஒரு வாரம் இருக்கும்பொழுது ஏன் வலியை உண்டுபண்ணி பிரசவிக்கவேண்டும் என்று தோன்றியது. இயல்பாக நடக்கட்டுமே. மருத்துவரிடம் சொன்னோம்.

‘அட முட்டாப்பயலே’ என்பது போல ஒருமுறை பார்த்தார்.

‘உங்களுக்கு நீர் குறைய ஆரம்பிச்சுடுச்சு. ஒருவாரம் விட்டோம்னா ரொம்ப சிக்கலாயிடும்.”

ஓ, அப்படியா சேதி, சற்றே அசடு வழிய நேர்ந்தது. ‘சென்னைலயா பிரசவத்த வச்சுக்க போற? நார்மல் டெலிவரிக்கு வாய்ப்பே இல்ல’ என்ற நண்பர்களின் ‘ஆலோசனை’யை மீறி, மருத்துவரின் பேச்சும் செயலும் ஒரு நம்பிக்கையை தந்திருந்தன. மருத்துவருக்கு மிகவும் தேவையான கனிவான பேச்சும், சிரித்த முகமும் இவரிடம் இருந்தது. பலசமயங்களில் அறிவார்ந்த அணுகுமுறையைத் தாண்டி உணர்வுபூர்வமான தேர்வுகள் சரியான முடிவுகளையே அளித்திருக்கின்றன. அதே நம்பிக்கை தான் துரோகத்தின் வலைபின்னப்படுவதற்கும்  காரணமாய் அமைந்திருக்கின்றன. சரியோ தவறோ பெரும்பாலான முடிவுகள் உணர்வின் தூண்டலிலேயே எடுக்கப்படுகின்றன.

தவறாகிவிடக்கூடாது என்ற அச்சத்தை, நன்றாகவே நடக்கும் என்ற நம்பிக்கை வென்றது.

“சரி, டாக்டர். நீங்க சொல்றபடியே பண்ணிடலாம்.”

குழந்தை பிறக்கும் எந்த நேரமுமே நல்ல நேரமே என்ற கருத்தில்தான் இருவருமே இருந்தோம். குழந்தையே ஒரு வரம். இறையம்சத்தில் ஒரு பின்னம். அப்படியிருக்கையில் நல்ல நேரம் என்ன கேட்ட நேரம் என்ன? வளிமண்டலத்தை தொடும்முன் இருக்கிற தூய மழைநீரைப்போல குழந்தைகள். கள்ளம்கபடின்றி மகிழ்ச்சியை மட்டுமே தர வேறு எந்த படைப்பால் முடியும்?

“நல்லது, அப்போ இன்னைக்கே வச்சுக்கலாம்.”

“இன்னைக்கேவா!”

தெய்வமே நேரில் வந்தாலும் திடீரென்று வந்தால் என்ன செய்வது? ஒரு போனாவது பண்ணிட்டு வரவேண்டாமா? இனம்புரியாத மெல்லிய பயம் பரவத் தொடங்கியது.

“அமாவாசை பிரச்சினை இல்லைல? நாளைக்கு பாட்டிமுகம் வியாழக்கிழமை, அடுத்த நாள் ஆடி பொறக்குது.”

இவர் என்ன மருத்துவரா இல்லை ஜோசியரா?

இந்த குழந்தை இன்று வரவேண்டுமேன்றிருந்தால் இன்று பிறக்கும். நாமாக நாள் பார்த்தால்கூட அந்த நாள் ஏற்கனவே தீர்மானிக்கப்பட்டதாகவே இருக்கும். இந்த நாள் நல்ல நாள்.

தலையாட்டினோம்.

“சரி, அப்போ அட்மிட் பண்ணிடுங்க. கூட யார் இருக்காங்க?”

யாரும் இல்லை. இருவரின் அம்மாக்களும் அப்பாக்களும் வார இறுதியில் வருவதாகத் தான் திட்டம். ஒரு பேச்சுக்கு ஆதித்யன்கூட இல்லை.

மறுபடியும் கேட்டார்: “கூட யார் இருக்காங்க?”

யாரும் இல்லை.

அடுத்து: 03. வலி

Advertisements

கண்விழித்தும் படுக்கையில் கிடக்கும் சுகத்தில் மனம் லயித்திருந்தது. “என்னப்பா, இன்னைக்கும் இப்படி படுத்திருக்க?” என்ற மனைவியின் குரல் பளிச்சென எழுந்து உட்கார வைத்தது. பலகணிக்கு வெளியே பொழுது புலரத்தொடங்கியிருந்தது. சில்லென்ற காற்றுடன் வானம் பூவாய்த் தூறிக்கொண்டிருந்தது.  படபடவென்று காலைவேலைகளை முடித்து ஆதித்யனை எழுப்பி, பல்துலக்கி குளிக்கவைத்து, உடைஎடுத்து கொடுத்து, உணவூட்டி, பள்ளியில் விடத் தயாராகும்போதும் பூத்தூறல் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தது. பூத்தூறல் என்றுமே ஆனந்தம். “வா”வென்று உள்ளிழுத்து நனையவிட்டு புத்துணர்வூட்டும் ஆளுமை. “புறந்தூய்மை நீரானமையும்” என்ற வள்ளுவன் வாக்கிற்கு சவால்; அகத்தையும் கழுவி மனதைத் தூய்மையாக்கும் அதிசயம். ஆனால் இந்த அனுபவம், ஆனந்தம் எதையும் தராமல் குறுக்கே வந்தது பள்ளி செல்ல வேண்டிய கட்டாயம். சற்றே தயங்கிய கால்களை முன்தள்ளியது ஆதித்யனின் குரல்:

“வாப்பா போலாம்.”

“தம்பி, மழைல நனைஞ்சுட்டா?”

“வீட்டுக்கு திரும்பிடலாம்.”

விடையை விட எதிர்பார்ப்பு மேலோங்கிஇருந்ததாகவே தோன்றியது. குழந்தைபருவ முடிவுகள் எளிதானவை. ஏகப்பட்ட  குறுக்கீடுகளை முன்னிறுத்தி குழம்பி இயலாமையை நோக்கி நகர்வன அல்ல. வழக்கம் போல, வழிநெடுகிலும் பேசிக்கொண்டே பள்ளியை அடைந்தபோது சற்றே நனைந்திருந்தோம். ஆனால் ஆதித்யன் வீடு திரும்புமளவுக்கு இல்லை.

மனைவி தயார். அடுத்து மருந்தீஸ்வரர் ஆலயம். மாலை வேலைகளிலும், ஞாயிறு முன்காலையிலும் மட்டுமே இதுவரை சென்றிருந்தோம். ஒரு புதன்கிழமையில், சுமார் பத்து மணிக்கு ஆலயம் அரவமற்றிருக்கும் என்றெண்ணியிருந்த எங்களுக்கு ஆச்சரியம் காத்திருந்தது. ஆலயம் சிவனடியார்களால் நிறைந்திருந்தது. மருந்தீஸ்வரர் ஆலயத்தின் சிறப்பம்சம் எந்நேரமும் ஓர் அடியவர் சிவன் குறித்தோ திரிபுரசுந்தரி அம்மன் குறித்தோ பாடல் பாடிக்கொண்டிருப்பார். தானியங்களைக் கொத்தித் தின்னும் புறாக்கள் ஒருபுறம்; பேரணியாக தரையில் அமர்ந்து, உண்டு, அரவம் கேட்டால் சடசடவென இறக்கைகளை அடித்துக்கொண்டு மதிற்சுவர் மீதோ, கோபுரம் மீதோ சென்றமரும். அருகே கோசாலையிலிருந்து கொணரப்பட்ட பசுக்களும் கன்றுகளும், தொழுவத்திற்கே உரிய மணத்தோடு. மறுபக்கத்தில் கோசாலையில் இருக்கும் பசுக்களுக்கும், கன்றுகளுக்கும் அகத்திகீரையோ புற்கட்டோ கொடுக்கலாம். கம்பிகளுக்கு அப்பால் இருக்கும் பசுக்கள் நாக்கை நீட்டி, கொடுத்ததைக் கவ்வி உள்ளிழுத்து உண்ணும் போது ‘எங்கே நம் கையையும் சேர்த்து இழுத்து விடுமோ’ என்ற எண்ணம் தோன்றாமலிருக்காது. ஆதித்யனுக்கு பயம் கலந்த மகிழ்வான அனுபவம் அது. நாங்கள் அன்று புல்கட்டோ அகத்திக்கீரையோ வாங்கியிருக்கவில்லை. சிந்தியிருந்த வைக்கோலை அள்ளிக்கொடுத்துவிட்டு நகர்ந்தோம்.

விநாயகரையும் முருகனையும் நலம்விசாரித்து அம்மன் சந்நிதிக்கு வந்த பொழுது, தீபம் காட்டி முடித்திருந்தார் அர்ச்சகர். தீபத்தை கண்களில் ஒற்றிக்கொண்டு குங்குமப்பிரசாதம் பெற்று நகரமுற்பட்டபொழுது எங்களை கவனித்த அர்ச்சகர் இருக்கச் சொல்லி அம்மனுக்கு தீபம் காட்டி அம்மன் சூடிய மலர்களைக் கொடுத்து அனுப்பிவைத்தார்.

மருந்தீஸ்வரர் சந்நிதிக்கு நுழையும்முன் பழுத்த அடியார் ஒருவருக்கு ஆடைதானம் செய்து ஆசிபெற்றுக் கொண்டிருந்தனர். மண்டபத்தில் பெண்மணிகள் பூத்தொடுத்துக் கொண்டிருந்தனர். இதுவும் தினசரி செயலாக இருக்கிறது. இவர்களைப்பார்க்கும்போழுதெல்லாம் ‘பார்த்திபன் கனவு’ சுந்தரசோழன் நித்தியகட்டளை காட்சிகள் நிழலாடும். சென்னையின் கிழக்கு கடற்கரை சாலை தொடங்கும் திருவான்மியூர் சாலைக்கு சிலநூறு அடிகளுக்குள்ளாகவே  காணப்படும் நிதானம் இக்கால ஆச்சரியம். உள்ளே ஒரு தம்பதி பாடிக்கொண்டிருந்தனர். கணவர் மேனிமுழுதும் திருநீரும், இருவர் கழுத்திலும் எலுமிச்சையளவு ருத்ராக்ஷங்களால் ஆன மாலையும் அணிந்திருந்தனர்.

சிவன் லிங்கவடிவில் அருள்பாளித்துக்கொண்டிருந்தார். சிவன் ஒரு சிலிர்ப்பான அனுபவம். திருச்சி தாயுமானவர், ஈஷாவின் தியானலிங்கம் இரண்டுக்கும் அடுத்து பார்க்கும்பொழுதே பரவசத்தையும் சிலிர்ப்பையும் வழங்கும் லிங்கவடிவில் பிறவி மருந்தீஸ்வரர். மூன்று ஆலயங்களுமே ‘ஈர்த்து என்னை ஆட்கொண்ட எந்தை பெருமானே’ எனும் திருவாசக வரிகள் உயிர்பெற்ற கணங்கள். சிவனுக்கு அருகே சென்று ஈர்க்கப்படாமல் திரும்பிய தருணங்கள் பலஉண்டு. சற்றேறக்குறைய மூன்று வருடங்களுக்கு முன் தியானலிங்கத்தின் வாயிலாக ஈர்த்தவரை நினைக்கும்பொழுதெல்லாம் கண்கள் நீர் சொரியும். இன்றும் சிலிர்க்க வைத்து, நல்லதே நடக்குமென ஆசிர்வதித்து அனுப்பி வைத்தார்.

அடுத்து: 02. நல்ல நாள்

என்னதான் நாம T20-ல வல்லரசா இருந்தாலும், நம்ம மக்கள் இன்னும் கட்டுப்பெட்டி கர்நாடகமாவே இருக்காங்க. என்னது, T20-ல நம்ம இல்லையா? தென் ஆப்ரிக்கா தான் சேம்பியனா? அட நான் கிரிக்கெட்ட சொல்லலைங்க. 2020-ல இந்தியா வல்லரசாகுறது பத்தி சொல்றேன். அப்துல் கலாம் சொன்னாரே அது. இந்தியா வல்லரசாகுறது என்னவோ பெண்கள் கையில தான் இருக்குன்றது என்னோட நம்பிக்கை. ஆனா பெண்கள் இன்னும் 50 வருஷம் பின்னாடி தான் இருக்காங்கன்றது என்னோட அனுபவம். நான் சொல்றத நம்பலைன்னா மருந்துக்கடை பக்கமா போய் நின்னு பாருங்க. தலைவலி மாத்திரை, சளிக்கு ‘சிரப்’னு வாங்குறவங்க நேரா போய் வேணுங்கிறத கேட்டு வாங்கிடுவாங்க. ஆனா சில பேரு கடைக்காரப் பையன் இல்லன்னாலும் ஓரமா போய் நிப்பாங்க. அப்படி நின்ன உடனே கடைக்காரப்பையன் ஒருத்தர் வந்து நிப்பாரு. இவங்க அவர்க்கு மட்டும் கேக்குற மாதிரி எதோ விஸ்பர் பண்ணுவாங்க. அவரும் ஓரமா போய் எதையோ எடுத்து ஒரு பைக்குள்ள வச்சி அப்புறமா தான் கண்ணாடிப் பெட்டிக்கு வெளியே எடுத்து ரகசியமா குடுப்பாரு. என்னமோ தெரியல இதுக்காகவே வாங்கிருப்பாங்க போல, கருப்பு பாலிதீன் பை.

அன்னைக்கு அப்படித்தான் நான் மருந்துக்கடைக்கு போய் வண்டிய நிறுத்துறேன், என்கூட கல்லூரில படிச்ச பொண்ணு அவ கணவரோட கருப்பு பை வாங்கிட்டு வெளியே வருது. அதாவது கருப்பு பையில் எதோ வாங்கிட்டு வருது. நான் அந்த பொண்ணப் பாத்து சிரிச்சுட்டு எப்படிருக்கன்னு கேட்டுட்டு, வழக்கமா கேக்குற நம்ம தேசிய கேள்வியக் கேட்டேன்: “எங்க இந்த பக்கம்? மருந்து வாங்கவா”? ஒரு நிமிஷம் அவ முகம் மாறிடுச்சு; ஆனா சமாளிச்சுட்டு சிரிச்சுகிட்டே “அது சரி நீ எங்க இந்த பக்கம்?” னு பதில் கேள்வி கேட்டா. நான் வாய தொறக்குறேன், தொண்டை வறண்டு போய் காத்து தான் வருது. இருந்தாலும் சமாளிச்சுக்கிட்டு நான் சொன்னேன்: “கா…காண்… காண்… காம்ப்ளான் வாங்க வந்தேன், என் பையனுக்கு. அவனுக்கு ஹார்லிக்ஸ் ரொம்ப பிடிக்கும்.”  உளறிட்டனோ? நெத்தில ரெண்டு முத்து வியர்வை வேற. அவளும் நக்கலா சிரிச்சுகிட்டே அவ கணவன்கிட்ட சொன்னா “போலாம்.” அவங்க வண்டி நகருது; அவ சொல்றா “இவன்லாம் இருக்குறப்ப இந்தியா எங்க வல்லரசாகுறதுன்னு?”

ஆமா, எல்லார் கவலையுமே இந்தியா வல்லரசாகுறது தானா?

போராட்ட அலைகள்

Posted: நவம்பர் 7, 2015 in கவிதை
குறிச்சொற்கள்:,

பெருங்கோபம் கொண்டு,
ஆங்காங்கே எழுந்து,
வேகமாய்த் திரண்டு,
ஒன்றாய் அணிவகுத்து,
ஓங்கிக் குரலெடுத்து,
கோரிக்கை எழுப்புகையில்
‘பொசுக்’கென்று விழுகின்ற
போராட்டக்காரனாய்
அடங்கித் திரும்பும்
ஆரவார அலைகள்.

கனவு

Posted: நவம்பர் 1, 2015 in முகவுரை
குறிச்சொற்கள்:, ,

உலகு விடியலை வரவேற்கத தயாராகிக் கொண்டிருந்தது. உடலெங்கும் வியர்த்து விழித்திருந்தேன். அதிகாலை கனவு பலிக்குமோ? கண்ணைக் குத்தி விடுவேன் என்று சின்ன வயதில் மிரட்டப்பட்ட போது கூட இப்படி கனவு வந்ததில்லை. இரண்டு குழந்தைகளுக்கு தகப்பனான பிறகு இப்படி ஒரு கனவு என்று சொன்னால் என் பையனே என்னைப் பார்த்து சிரிப்பானே என்று சற்று வெட்கமாகவும் கவலையாகவும் இருந்தது. நீங்களே சிரித்தாலும் சிரிப்பீர்கள். சரி கனவு என்னன்னு சொன்னால் தானே உங்களுக்கும் கொஞ்சம் புரியும்.

கனவில் வந்தது யாருன்னா, உம், சிரிக்கக் கூடாது, தமிழ்த்தாயே தான். சிரிக்கக் கூடாதுன்னு இப்போ தானே சொன்னேன். பிரச்சினை என்னன்னா உரிமைப்பிரச்சினை தான். முதல் வகுப்பு படிக்கும்போதே திருக்குறள்-ல ரெண்டு அதிகாரம் மனப்பாடம் பண்ணி ஒப்புவிச்சு முதல் பரிசு வாங்கினதிலேர்ந்து காதல் கவிதை வரைக்கும் எல்லாத்தையும் தமிழ்ல எழுதிட்டு இப்போ வலைப்பூவில் எழுதுறது மட்டும் ஆங்கில இலக்கணம் பத்தின்னா யாருக்கு தான் கோவம் வராது? தமிழ்த்தாய் சொன்னதும் அதே தான்.

மரியாதையா தமிழ்ல ஒரு வலைப்பூ ஆரம்பி இல்லன்னா கண்ணைக் குத்திடுவேன். இல்லை, இல்லை, ஆங்கிலத்தில் டைப் அடிக்கிற கையக் குத்திடுவேன்னு ஒரே மிரட்டல். நான் சொன்னேன், “தாயே, தமிழ் இலக்கணம் பத்தி வலைப்பூ ஆரம்பிக்கிற அளவு நான் பெரிசா படிக்கலை”ன்னு.  “–யே, தமிழ் இலக்கணம் பத்தி வலைப்பூ ஆரம்பிச்சேன்னா, கண்ணு கையெல்லாம் இல்லை, நேரடியா நெஞ்சக் குத்தி உலகத்த விட்டே அனுப்பிடுவேன்”னு அன்பா சொன்னுச்சு.

சரி, அப்போ நான் எதைப் பத்தி எழுதணும்னு கேட்டேன். எதையாவது எழுது, ஆனா எழுது. நீ என்ன எழுதினாலும் “முருகி, சூப்பரா எழுதிருக்கே”ன்னு சொல்றதுக்கு நாலு பேரு இருக்காங்கல்லன்னு நக்கல் வேற. சரி கண்ணும் கையும் முக்கியமாச்சே. எழுதலாம்னு களத்துல எறங்கிட்டேன். நமக்கு தான் அசை போடுறதுக்கு ஏகப்பட்டது இருக்கே, பின்ன என்ன கவலை.

நீங்களும் வழக்கம் போல ரெண்டு லைக், நாலு கமெண்ட்-னு போட்டு ஆதரவு குடுங்க. எனக்காக இல்லைன்னாலும் தமிழ்த்தாய்க்காக. நம்ம என்னைக்கு நம்மளுக்காக கேட்டுருக்கோம்?