படிக்கட்டுகளில் ஏறிக்கொண்டிருந்தோம்.

“அப்பா, இப்போ எதுக்கு நாம இன்னொரு வீடு பார்த்தோம்? Cherry Pick வீட்ட நாம வாங்கலையா?”

“ஆமா, தம்பி.” என் 8 வயது பையனை தம்பி என்று கூப்பிடுவதுதான் வழக்கம்.

“ஏன் பா?

“அது கொஞ்சம் பெரிய ஸைஸ், தம்பி. நம்ம பட்ஜெட்டுக்குள்ள வரல.”

“அப்போ நம்ம சின்ன வீடாத்தான் வாங்க போறோமா?”

“சின்ன வீடுன்னு சொல்ல முடியாது, தம்பி. ஆனா, Cherry Pick வீட்ட விட கொஞ்சம் சின்னதா இருக்கும், அவ்வளவு தான்.”

“Cherry Pick வீடு எவ்வளவு பா?”

சொன்னேன்.

“இப்போ பார்த்த வீடு?”

சொன்னேன்.

“எவ்வளவு குறையுது?”

கிட்டத்தட்ட பத்து இலட்சம்.

“அப்பாடி!” கண்களை விரித்து, தருமி நாகேஷ் போல முதுகை வளைத்து  சிரித்தான்.

நானும் சிரிக்க, வீட்டை அடைந்தோம்.

***

“அப்பா, அப்பா, Kreative Stars னு drawing competition சொல்லிருக்காங்க பா எங்க மிஸ்.”

“ஓ, எப்போ?”

“நெக்ஸ்ட் வீக் பா. ப்ரைஸ் எவ்ளோ தெரியுமா, 5௦௦௦ பா.”

“வாவ், செம தம்பி. நீ என்ன வரைய போற?”

“அது சொல்ல மாட்டாங்க பா. காம்படிஷன் அன்னைக்கு தான் சொல்லுவாங்க.”

“சூப்பர் தம்பி. நல்ல வரைஞ்சு விண் பண்ணு என்ன?

“சரிப்பா.

சற்று நேரம் கழித்து…

“அப்பா, நான் விண் பண்ணவுடனே, அந்த ப்ரைஸ எப்படிப்பா கொடுப்பாங்க? கைலயேவா இல்ல குரியர்லையா?”

சிரித்துக்கொண்டே சொன்னேன், “கைலதாம்பா,  குரியர்ல எல்லாம் அனுப்ப மாட்டாங்க”

“ஓஹோ”

“சரி, நீ அந்த பணத்த என்ன பண்ண போற?

“அப்பா, நீ வீடு வாங்க பணம் பத்தலைன்னு சொன்னில்லப்பா. உன்கிட்ட கொடுத்துடறேன், நீ பெரிய வீடா வாங்கு”

சிரித்து கண்ணீர் வந்தது. கண்ணீர் சிரிப்பினாலா என்று தெரியவில்லை…

 

 

OneWay

எதிர்வழிப்பாதை!

மாமா வீட்டில் மகனை விட்டு
அலுவல் திரும்பும் அவசரத்தில்
புதிதாய்ச் செல்லும் வழியதனால்
ஆட்டோக்காரரிடம் வழிகேட்க
“இப்படியே சர்விஸ் ரோட்ல போய்
லெப்ட்ல மெயின்ரோடு எடுத்து
ரைட்லயே அணைச்சாப்ல போயி
சிக்னல்ல ரைட் எடு சார்.”

ஆட்டோக்காரர் வார்த்தை
ஆண்டவன் வார்த்தையென
எதையும் யோசிக்காமல்
‘சர்விஸ் ரோட்ல லெப்ட்’ எடுத்த போது தான் புரிந்தது
வந்திருப்பது எதிர்வழிப்பாதை

காலை மணி ஏழரைக்கு
வேலை என்ன காவலருக்கு என்றெண்ணி
அறிவைப்புறந்தள்ளி அலட்சியமாய்
‘ரைட்லயே அணைச்சாப்ல’ போன பின்புதான் புரிந்தது

ஏழரை மணியல்ல
எனைப்பிடித்த சனி.

‘வா மாப்ள வா’ என்று சொல்லாமல் சொல்லி
ஏற்கனவே ‘ரைட்ல அணைச்ச’ என்னை
இன்னும் ‘ரைட்ல அணைச்சு’
நிற்கப் பணித்தார் காவலர்

“என்ன, ராங் சைட்ல வரீங்க?”

“சாரி சார், ஊருக்கு புதுசு ஆட்டோகாரர் வழிசொன்னார்”

“வண்டி யாருது?”

“ஏன் சார், என்னுது தான்.”

“அப்புறம் ஏன் பொய் சொல்றிங்க?

அடுத்தநொடி தான் சுள்ளென்று உரைத்தது – வாகன எண் TN ௨௨

“சென்னை வண்டி வச்சுகிட்டு ஊருக்கு புதுசுன்றிங்க?”

அபாரம்!
ஏழு வருடத்துக்குமுன் சென்னையில் வண்டிவாங்கி
ஆறேமாதத்தில் திருச்சி சென்று
ஐந்தரை வருடங்கழித்து சென்னை மீண்டதை
களைக்காமல் சொன்னதை சளைக்காமல் புறந்தள்ளி
இமைக்காமல் பார்த்தார்.

சரி, அடுத்து என்ன? அவரிடமே கேட்டேன்.

“ஆயிரம் ரூபா பைன் கட்டுங்க.”

‘காலை, மதியம், மாலை; தினமும் மூன்று வேலை’
மறக்காமல் சொல்லும் மருத்துவர் போல
காவலர் கண்களில்
அனைத்து குற்றங்களுக்கும் ஆயிரம் ரூபாய் தான் போல.

சற்றுநேர ‘பேச்சுவார்த்தை’க்குப்பின்
எதிர்ப்பக்கம் செல்ல உதவி செய்து
கனிவாகச் சொன்னார்:

“பாத்து போங்க சார், குழந்தைய வேற வெச்சிருக்கிங்க!”

‘குழந்தை’க்கு வயது எட்டு.

காந்தி மீதான எனது அபிப்பிராயம் அடியோடு மாறியது.
கடுஞ்சொல்லரையும்  கனிவாக மாற்றும் சக்தி
கண்டிப்பாக இருக்கிறது காந்திக்கு.

“ஏன் உம்முன்னு இருக்க?”

“ஒன்னுமில்லையே”

“அப்படியா, ஆனா முகத்த பார்த்தா வாட்டமா இருக்கு?”

“அதெல்லாம் ஒன்னுமில்லன்னு சொல்றேன்ல.”

“இப்போ நீ சிரிக்கலன்னா சேரனோட ‘பொக்கிஷம்’ படத்த பாக்க வச்சுருவேன்.”

“எது? ஆர்ட் படமும் இல்லாம கமெர்ஷியல் படமும் இல்லாம ஒன்னு எடுத்தாரே அதுவா? அய்யய்யோ!”

சிரிப்பு.

“செம மொக்க படம்ல!”

“ஆமாமா, ஒரு சிறுகதையா வரவேண்டியத ஒரு படமா எடுத்தா வேற என்ன ஆகும்?”

“சரிதான், இப்போ விட்டிருந்தா 20 நிமிஷக் குறும்படமா எடுத்துருப்பாங்க. கொஞ்சம் பார்க்கிற மாதிரி இருந்திருக்கும்.”

“சில சமயம் ‘ஆட்டோக்ராப்’ படம் பார்க்கிறோமோன்னு சந்தேகம் வந்துடும். அதுல யானை கட்டிகிடக்கிற வீட்டுக்கு டிரஸ்ஸ மாத்தி மாத்தி போட்டுக்கிட்டு போவாரு; இங்க போஸ்ட்பாக்ஸ். ரெண்டு படத்திலயும் பேக்ரவுண்டுல பாட்ட போட்டுட்டு இவர காமிச்சுகிட்டே இருப்பாங்க. எப்போடா படம் முடியும்னு இருக்கும்.”

“ஆனா, நாம ஏன் கடைசி வரைக்கும் படம் பாத்தோம்னு நினைவிருக்கா?”

“நல்லா! ஒன்னு, நமக்கு வெளியில போயி வேற வேலை இல்ல. அப்புறம், நீ சொன்ன, ‘எப்போதாண்டா கதை வருதுன்னு பார்க்கலாம்’னு.”

மறுபடியும் சிரிப்பு.

“வந்துச்சுல்ல, கிளைமாக்ஸ்ல!”

சற்றுநேர அமைதி. பொக்கிஷத்தின் இறுதிக்காட்சி ஓடிக்கொண்டிருந்தது, மனதில். கடைசி இரண்டு நிமிடங்கள் வரை சேரனின் ‘அமர’காதலைப் பத்தியே தான் படம் இருக்கும். அவரு பீல் பண்றது, காதலிக்கு லெட்டர் லெட்டெரா அனுப்புறது, நாகூருக்கு போறது, அப்புறம் காதலிக்கு என்ன ஆச்சுன்னு தெரியாம கலங்கிபோய், அப்பாவோட வற்புறுத்தல் தாங்காம அவர்சொன்ன பொண்ண கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டு, ஒரு பையன பெத்துட்டு, வயசாகி  போய் சேர்ந்துடுறதுன்னு, பயங்கரமா அவருக்கு ‘பில்டப்’ குடுப்பாங்க. சேரனோட பையன் அவர் டைரிய படிச்சுட்டு, காதலிய தேடிக் கண்டுபிடிச்சு, அப்பாவோட ‘அன்போஸ்டட்’ காதல் கடிதங்கள ‘டெலிவர்’ பண்ணபோவாரு. அந்தம்மாவும் பீல் பண்ணி பேசிட்டு, அவங்க தங்கச்சி — அதாங்க சேரனோட மனைவி — அவங்ககிட்டயும் பேசிட்டு, பையன வழியனுப்பிடுவாங்க.

இங்க தான் கதையில வைக்கிறாரு ‘டிவிஸ்டு’.

சேரனோட காதலி தனக்குள்ளயே பேசிக்கிறமாதிரி காட்சி வரும். அப்போதான் நமக்கே தெரியும் அவங்க கல்யாணமே பண்ணிக்கலன்னு. இதுதான் உண்மையான காதல்ன்ற மாதிரி படத்த முடிப்பாரு. படம் முழுக்க சேரனோடவே பிரயாணம்பண்ணிட்டு, திடீர்னு எதிர்பக்கத்துலருந்து பார்க்கிறப்போ தான் தெரியும், சேரன் காதலைவிட அந்தம்மாவோட  காதல் எவ்வளவு உசத்தியானதுன்னு.

“படத்தோட ஓன்லைனர் நல்ல இருக்கும். ஆனா படத்தையும் ஒன்லைனராவே சொல்லியிருந்தா நல்லாயிருந்துருக்கும்.”

“‘ஆட்டோக்ராப்’, ‘வெற்றிக்கொடிகட்டு’ படத்த எடுத்த சேரன்தான் ‘பொக்கிஷம்’ படத்த எடுத்தார்னு சொன்னா சமயத்துல நம்பவே முடியல.”

“யானைக்கும் அடிசறுக்கும்ல.”

“ஆமாமா.”

” நீ ‘செக்ரெட் ஆப் மெலுஹா’ படிச்சியா?”

“படிச்சனே. கதைசொன்ன விதம் ரொம்ப அருமைல?”

“சிவன் ஒரு சாதாரண மனிதனா இருந்திருந்தா எப்படியிருந்திருக்கும்னு சொல்ல முயற்சிபண்ணியிருப்பாரு. அந்த முயற்சியில வெற்றியும் அடைஞ்சிருப்பாரு.”

“ஆமாமா, கதாபாத்திரங்கள  கோர்த்தவிதமாகட்டும், கதைய எடுத்துட்டுபோறதாகட்டும், அமிஷ் நல்லாவே பண்ணியிருப்பாரு.”

“உள்ளூர்க்காரன்னா இளக்காரம், வெளியூர்க்காரன்ன பொன்னாடையா?”

“அய்யய்யோ, இது என்ன திடீர்னு ‘கரகாட்டக்காரன்’ சந்திரசேகர்  மாதிரி கொடிபுடிக்கிற?”

சிரிப்பு.

“சரி, ‘பொக்கிஷம்’ படத்துக்கும் ‘சீக்ரெட் ஆப் மெலுஹா’ கதைக்கும் ஒரு ஒற்றுமை இருக்கு, என்ன சொல்லு பார்ப்போம்?”

“ம்,  ரெண்டுலயுமே கதையோட இறுதிகட்டத்துல, வேற ஒரு கோணத்துல கருத்த பதிவு பண்ணிருப்பாங்க.”

“சரியா சொன்ன. ரெண்டுக்கும் ஒரு முக்கியமான வேற்றுமை இருக்கு. அது என்ன?”

“படம் படுத்தும், கதை பட்டய கிளப்பும், சரியா?”

சிரிப்பு.

“சரி இப்போ ஏன் நீ திடீர்னு இந்த ரெண்டையும் பத்தி பேசுற?”

“சபாஷ், சரியான கேள்வி கேட்ட. தகவல்பரிமாற்றத்துல ஒரு முக்கியமான விஷயத்த நாம கவனிக்கணும். அது என்ன?”

“ஏய்,  நீ இன்னைக்கு ஓவரா கேள்வி கேக்குற.”

“அதனால என்ன, பதில் தெரிஞ்ச கேள்வியாதானே கேக்குறேன்.”

“இரு யோசிக்கிறேன். நிறைய இருக்கு, நீ எதை எதிர்பார்க்குறன்னு தெரியல.”

“ஒரு குறிப்பு குடுக்கிறேன். போன வாரம் சாரதா ஆண்ட்டிகூட fb-ல அந்த கருத்த பதிவு செஞ்சிருந்தாங்க.”

“ஆங், புரிஞ்சுடிச்சு என்ன சொல்ல வரேன்னு.”

“சொல்லு, சரியான்னு பார்ப்போம்.”

“தகவல் பரிமாற்றத்துல முக்கியமான விஷயம் சொல்லப்படற விஷயத்த புரிஞ்சுக்கிறதுக்காக கேக்குறது, பதில் சொல்றதுக்காக இல்ல. அழகா சொல்லனும்னா

பிறருக்கு பதிலலிப்பதற்காக பிறர்கூறுவதை கவனிக்காதீர்கள்; பிறர்சொல்வதை புரிந்துகொள்வதற்காக கவனியுங்கள்

The biggest communication problem is we do not listen to understand. We listen to reply.

“ரொம்ப சரி. இப்போ ‘பொக்கிஷம்’ படம் என்னதான் மொக்கயா இருந்தாலும் இறுதிக்காட்சிய பாக்கலைன்ன கதை புரிஞ்சிருக்குமா?”

“புரிஞ்சிருக்காது.”

“‘சீக்ரெட் ஆப் மெலுஹா’ என்னதான் நல்லா எழுதப்பட்டிருந்தாலும் கடைசி சிலபக்கங்கள படிக்கலைன்னா என்னவாகியிருக்கும்?”

“நம்மால கதைய ரசிச்சிருக்க முடியும், ஆனா சிவன் எப்படிப்பட்ட ஒரு குற்ற உணர்ச்சிக்கு ஆளானார்னு தெரிஞ்சிருக்காது.”

“ஸோ?”

`”ரசிக்கிறதா இருந்தாலும்சரி, கிழிக்கிறதா இருந்தாலும்சரி முழுசா படிக்கணும் அல்லது பார்க்கணும்.”

“அதே.”

“ஏய், நீ கடைசியில இங்க வரியா, அடப்பாவி!”

“நான் முதல்லேர்ந்தே அங்கதான் இருக்கேன்.”

“Okay, I stand corrected.”

“ஓய், நீ இப்போ எதுக்கு பீட்டர்க்கு மாறுற?”

சிரிப்பு.

“சார், இந்த ஐடியா உங்களுக்கு எப்படி வந்தது! செம.”

என்னோட முகம் செம்மையாகுறதை என்னால உணர முடிஞ்சது. பொதுவா இந்த மாதிரி கேள்விய நம்ம பாஸ் கேக்குறப்போ ஒரு ‘கெத்’தா இருக்கும். அந்த கேள்வில நம்ம திறமைக்கான அல்லது புத்திசாலித்தனத்துக்கான பாராட்டைத் தாண்டி, இந்த யோசனையால அலுவலகத்துல ஆளக் குறைக்க முடியுமா, ‘அவுட்புட்’ட அதிகமாக்க முடியுமா, வருமானத்துல எத்தன சதவிகிதம் வளரும்கிற விஷயங்கள் தான் முக்கியமானதா இருக்கும். இந்த கிளைக்கேள்விகளுக்கான பதிலைப் பொறுத்துதான் நம்ம யோசனையோட மதிப்பு தீர்மானிக்கப்படுது.

ஆனால் இதே கேள்வியை நாம் வழிநடத்தும் ஒருத்தர் கேட்கும்பொழுது — அதுவும் அவரோட கண்கள்ல மகிழ்ச்சிமின்ன கேட்கும்பொழுது — நமது யோசனை ஒரே ஒரு காரணியை மட்டுமே திருப்திப்படுத்துது: ‘உன்னுடைய யோசனை என் வேலையை எளிமையாக்கும்‘.

நம்ம பாஸ் இந்த கேள்விய கேக்கும்போழுது நம்மளோட அகங்காரத்துக்கு தீனி கிடைக்கிறது. வரிசையா பட்டியலிட பலகாரணங்களும்  கிடைக்குது. நம்மால வழிநடத்தப்படுறவர் இந்த கேள்வியை கேட்கும்போது ஒரே பதில்தான் இருக்குது.

அதுமட்டுமில்ல, நம்மால வழிநடத்தப்படுறவர்கிட்ட இந்த கேள்வி அரிதாவும் அமையுது. இன்றைக்கும் அப்படித்தான். நிச்சயமாக இந்த யோசனை ஒரு எரிச்சலான வேலையை எளிமையானதா மாத்தக் கூடிய யோசனை. எப்படின்னா, ஒரு கட்டிடப் பொறியாளர் இருக்கார்னு வெச்சிக்குவோம். கட்டிடம் கட்டுறது அவருக்கு ரொம்ப மகிழ்ச்சியைத்தருகிற வேலை.  ஆனா செங்கல்லை தூக்குறது அவர் வேலை கிடையாது. வேற வழியில்லாம அவர் செங்கல் தூக்கவேண்டிய கட்டாயத்துல ஆளாகி செங்கல்ல தூக்கினார்னா எவ்வளவு எரிச்சலடைவாரோ அந்த அளவுக்கு எரிச்சலான வேலையை இந்த யோசனை தவிர்க்கக் கூடியது. இப்போ உங்களுக்குப் புரியும்னு நினைக்கிறேன்.

சரி, இப்போ தருமிக்கும் இந்த யோசனைக்கும் என்ன சம்பந்தம்னு கேக்கவரீங்க, அதானே? சொல்றேன், சொல்றேன். அதுக்கு முன்னாடி இந்த கேள்விக்கு நான் என்ன பதில் சொன்னேன்னா,

“ஒரு விடைத்தாளை திருத்துறது சுலபம். ஆனா அந்த மாணவனுக்கு நீ எங்க சரியாப் பண்ணுற எங்க சரியப் பண்ணலன்னு அவனோட தவறுகளப் பட்டியலிட்டு அதுக்கான வழிமுறைய சொல்றது கஷ்டம். இதுல ரொம்ப கஷ்டமான பகுதி எதுன்னா தவறுகளைப் பட்டியலிடறது தான். எனக்கு அந்த பட்டியலிடுற வேலை பிடிக்காது. எப்படின்னு அத தவிர்க்கிறதுன்னு யோசிச்சேன். இந்த யோசனை வந்தது, அவ்வளவு தான்.” ‘ அட, நம்மளால இவ்வளவு தன்னடக்கமாகூட பேச முடியுமா?’

இவ்வளவு நல்ல யோசனை எப்போ வெளிச்சத்துக்கு வந்துருக்கணும்? தோனினவுடனே, இல்லையா? அதான் இல்லை. இங்கதான் நம்ம தருமி நிக்கிறாரு.

தருமி தலைவனுக்கும் இடையிலுள்ள மெல்லிசான கோடு

தருமிக்கும் தலைவனுக்கும் இடையிலுள்ள மெல்லிசான கோடு

தருமின்னவுடனே திருவிளையாடல் நாகேஷ்தான் நமக்கு நினைவுக்கு வருவாரு. அந்த உருவம், நடை, உடை, பாவனை, அவர் கேள்வி கேட்ககேட்க  சிவன் பதில் சொல்லசொல்ல, நாகேஷோட உடம்பு பின்னாடி வளைஞசுகிட்டே  போகும்பாருங்க. வேற யாராலும் இப்படி வெளுத்து வாங்கியிருக்கமுடியுமான்னு யோசிக்ககூட முடியல. அவரோட மனசு. “ஆயிரம் பொன்னாச்சே.சொக்கா”ன்னு தவிப்பாரு. அத்தனையும் எனக்கே எனக்கான்னு ஒரு சந்தேகம் வேற.

நிறையபேரோட மனசு தருமி மாதிரிதான். எல்லாம் எனக்கே. ஆனா எல்லாத்தையும் நம்மளால பண்ண முடியாது. இந்த யோசனையும் அப்படித்தான். தோணி ஒருமாசமாச்சு. யோசனை நம்மளோடது; ஆனா, இந்த யோசனையையும் நம்மளே செயல்படுத்தனும்னு நெனைக்கிறப்போ தான் பிரச்சினை. வேற யாரும் அந்த புகழ்ல பங்குவாங்கிடக்கூடாது. எல்லாம் எனக்கே. ஒருமாசம் கழிச்சு மனசாட்சி சொல்லுது, “தம்பி, உன்னால இதப் பண்ணமுடியாது. இத யாரால செய்யமுடியுமோ அவன கூடசேர்த்துக்கோ.”

அப்புறம் தான் நமக்கு எப்பவோ படிச்ச திருக்குறள்லாம் நினைவுக்கு வருது.

இதனை இதனால் இவன்முடிக்கு மென்றாய்ந்து // அதனை அவன்கண் விடல்

இததான் “delegation”-னு சொல்லுவாங்க.

எப்போ எல்லாம் நான்தான், எல்லாம் எனக்குத்தான்னு நினைக்குறோமோ அப்ப தருமியா இருக்கோம். எப்போ இத நம்மளைவிட ஒருத்தன் நல்லா பண்ணுவான், அவன்கிட்ட அதவிட்டுட்டோம்னா நல்லதுன்னு புரிஞ்சுக்கிறோமோ அப்போ தலைவனாய்டுறோம். “அய்யய்யோ, என்னால முடியாதுன்னு எப்படி சொல்றது?” முடியும், எல்லாத்தையும் நம்மளால செய்யமுடியும். ஆனா ஒருசில விஷயத்ததான் நம்மளால நல்லா செய்யமுடியும். நம்ம நல்லா செய்றதுல கவனத்த செலுத்தி, மத்தத வேற யார் நல்லா செய்வாங்களோ அத அவங்ககிட்ட விட்டுடனும். அதுதான் தருமிலேர்ந்து தலைவனாகுற ‘மொமென்ட்’.

நல்லா கேட்டுக்கோங்க. ஒரு மெல்லிசான கோடு. கோட்டுக்கு அந்தபக்கம் தருமி, கோட்டுக்கு இந்தபக்கம் தலைவன். ஒரு சிச்சுவேஷன் வரும்போது யோசிச்சு முடிவேடுத்தீங்கன்னா நீங்க தலைவன். யோசிக்காம அடம்புடிச்சிங்கன்னா நீங்க தருமி.

நீங்க தருமியா? தலைவனா?

பாரதிதாசன் பல்கலைக்கழக தமிழ்ப்பேரவையின் ஐந்தாம் ஆண்டு தொடக்கவிழா கவியரங்கில் வாசிக்கப்பட்ட கவிதை. விழாநாளின் காலைவரை கவிதைவாசிக்கும் எண்ணம் இல்லை. நண்பர் பேராசிரியர் அனிஷ் வற்புறுத்தி (வாசிக்க: “திட்டி”) பங்கேற்க வைத்தார். விழாதொடங்கி சிறிதுநேரம் ஆனபிறகும் கூட நான் தயாரகியிருக்கவில்லை. கவியரங்கம் தொடங்கியபின்னர் வந்து வாசித்தேன். பல்கலைக்கழக நூலகம் தகவல்திரட்ட மிகவும் உதவியாக இருந்தது.

ஆன்றதமிழ் அன்னைக்கு வணக்கம் – எனை
ஈன்ற தமிழ்மண்ணுக்கு வணக்கம்!
தமிழ்வளர தயைசெய்த சான்றோரே
உமது தாள்தொட்டு நான் வணங்க
தொடங்குகிறேன் இப்பொழுது
நீவிரெல்லாம் இணங்க

பாவேந்தன் பெயரிலே பல்கலைக்கழகமாம்
அப் பாவேந்தன் பெயரிலே தமிழ்ப் பேரவையும் திகழுமாம்!
வருடங்கள் நான்கை வழியனுப்பி வைத்துவிட்டு
ஐந்தாம் ஆண்டிற்கு ஆரத்தி எடுக்கின்றோம்.
ஐந்தாம் ஆண்டின் ஆரம்ப நாளிலே
தமிழன்னை முகத்தை தரிசிக்க விழைந்தேன் யான்!

தமிழை வாசிப்போர் பலர்
தமிழை பூசிப்போர் சிலர்
தமிழை சுவாசிப்போர் வெகுசிலர்.
தமிழை சுவாசிக்கும் மனமெல்லாம் இங்கு
சுகமாய் அமர்ந்திருக்க – நான்
வாசிக்கத் தலைப்பட்டேன் பிழையிருப்பின் பொறுக்க.

தமிழன்னை முகத்தை தரிசிக்கும் பொருட்டு
கண்களை மூடினேன் காட்சியெல்லாம் இருட்டு.
மெல்ல விலகிற்று இருள்; பெற்றேன் தமிழன்னை அருள்
உரைப்பேன் கேளீர் – நான் உணர்ந்த பொருள்.

கண்ணிரண்டு முதலில் ஒளிவீசியது மெல்ல – அவை
இருட்டில் ஒளிர்கின்ற இருவைரக் கல்லே.
கிள்ளிவைத்த பிறை – அவளுக்கு அள்ளிவைத்த அழகுநுதல்
சிகைகொண்ட நிறமென்றால்
பழந்தமிழன் உள்ளத்தில் இருந்திராத கருமை.

மெல்ல மாறியது காட்சி
தமிழ்த்தாயின் முகம் மாறியது மெல்ல.

கண்ணாடி அணிந்த கண்கள் – ஆனாலும்
காந்தம் குறையாத கண்கள்.
பரந்த நெற்றி கருஞ்சிகை எல்லாமாய்
என்றோ, எங்கோ, எதிலோ பார்த்த முகம்.

நினைவு அணுக்களை நிமிண்டிப்பார்த்தேன்.
நினைவில் வந்தது அந்த பாசமுகம்
அடடா அதுதான் பாரதிதாசன் முகம்.
தமிழன்னை தன்னை – அந்தத் தமிழ்மகனில் தரிசித்தேன்.

சுயம்கெட்டு, சுகம்கெட்டு
அடிமைத்தளையைத் தமிழர் ஆதரித்துவந்த நேரம்
தமிழ்த்தேரதிர வந்தான் – பாட்டிசைத்து
இந்தப் பாரதிர வந்தான்
எட்டயபுரத்து பாரதி தான்.
அந்த பாரதிக்கு இவன் தாசன்
நல்ல தமிழ்நேசன்.

இந்த தமிழ்ச்சிலையை சிதுக்கியது ஓர் உளி.
ஆம், அவன் ஆசிரியர் திருப்புளி(ச்சாமி).

புதியதோர் உலகுசெய்ய
புதுப்பூப்பாதை போட்டுத்தந்தான்
அந்த பூப்பாதை – அழகுதமிழ்ப் பாப்பாதை.

பூட்டிய இரும்புக்கூட்டின் கதவுடைத்தான்.
அடைபட்டுக்கிடந்த தமிழ்ப்பறவைக் கூட்டம்
தளையறுத்து வந்தது – பகைமைத்
தலையறுக்க வந்தது.

வாளைச்சுழற்றும் விசையினிலே – இந்த
வையமுழுதும் துண்டுசெய்வேன் எனச்சொல்லி – வீணே
நாளைக்கழிக்கும் மனிதரிடை
நடமாடும் தெய்வமானான் இப்பாரினிடை.

பாட்டுக்கு ஒருதலைவன் பாரதியின்முன்னே
பாவேந்தனின் முதல்பிரசவம் – சுகப்பிரசவம்.
பிறந்தகுழந்தை பெண்குழந்தை.
ஆம்
பாவேந்தன் பெற்றெடுத்த சக்தி
பாரதிக்கு பிடித்த சக்தி!

தீமையைச் சுட்டது புரட்சிக்கவியின் வார்த்தைகள் மட்டுமல்ல
அவனது தோட்டாக்களும் தான்.
ஆஷ் துரையைச் சுட்டது அவன் துப்பாக்கி.

தமிழுக்குத் தொண்டுசெய்வோன்
சாவதில்லை எனச்சொன்னான்.
அதனால்தான் அவனது எழுபதாம் அகவையில்
அழைக்கவந்த மரணம்கூட
தனது தீர்ப்பை மறுபரிசீலனை செய்தது.

தமிழ்முழக்கம்செய்த அவன் படைப்புகளில்
அமிழ்து எதுவென்றால்
தீர்ப்பளிப்பார் யாரோ?

தமிழ்ப்பகலவனின் நினைவுகளில் நான் சிறிதுமூழ்க
இழந்ததென்னவோ நித்திரை ஓரிரவு.
ஆனாலும் எனக்கு லாபம் இத்தனை தமிழுறவு.
வாய்ப்பளித்த சான்றோரே நவில்கின்றேன் நன்றி.

ஆலய தரிசனம் முடிந்து மருத்துவமனையை அடைந்தபொழுது மணி பதினொன்றை நெருங்கிக்கொண்டிருந்தது. எங்களது முறை வருவதற்குக் காத்திருந்த நேரத்தில் மனைவியின் இரத்த அழுத்தம், எடை போன்ற முதல்நிலைக் காரணிகளை குறிக்கத் தொடங்கினார்கள். இரத்த அழுத்தம் இயல்பு நிலையில் இருந்தது. இருவரும் நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டோம். கடந்த சில மாதங்களில் இரத்த அழுத்தம் இயல்பினும் சற்று அதிகமாகவே இருந்தது. நிபிடிபின் தயவில் இயல்புநிலையை தக்க வைத்துக்கொண்டிருந்தோம்.

சற்றுநேரக் காத்திருப்புக்குப் பின்னர், மருத்துவரை பார்க்க முடிந்தது.பரிசோதனைகளுக்குப் பின்னர் மருத்துவர் கேட்டார்,

“என்ன முடிவு பண்ணியிருக்கிங்க?”

“எதைப் பத்தி, டாக்டர்?”

எங்களை ஒருமாதிரியாக பார்த்துக்கொண்டே சிரிப்பு மாறாமல் கேட்டார்.

“என்னைக்கு பிரசவத்த வச்சுக்கலாம்?”

“ஓ, அதுவா? எங்களுக்கு எந்த preference-ம் இல்லை, டாக்டர்.”

மூவரும் சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தோம். மருத்துவர் இன்னும் எங்கள் பதிலுக்காக காத்திருந்தார். ஏற்கனவே 23-ம் தேதி நாள் குறித்திருந்தார். ஆனால் இரண்டு நாட்களுக்கு முந்தைய பரிசோதனையில் இந்த வாரத்தில் பிரசவத்தை வைத்துக்கொள்ளலாம் என்றும், எங்களுக்கு பிடித்த நாள் இருந்தால் சொல்லுமாறும் கேட்டிருந்தார். புதன்கிழமை அமாவாசை, வியாழன் பிரதமை, வெள்ளி ஆடி முதல் நாள். இன்றைக்கு தேதி 15. இன்னும் ஒரு வாரம் இருக்கும்பொழுது ஏன் வலியை உண்டுபண்ணி பிரசவிக்கவேண்டும் என்று தோன்றியது. இயல்பாக நடக்கட்டுமே. மருத்துவரிடம் சொன்னோம்.

‘அட முட்டாப்பயலே’ என்பது போல ஒருமுறை பார்த்தார்.

‘உங்களுக்கு நீர் குறைய ஆரம்பிச்சுடுச்சு. ஒருவாரம் விட்டோம்னா ரொம்ப சிக்கலாயிடும்.”

ஓ, அப்படியா சேதி, சற்றே அசடு வழிய நேர்ந்தது. ‘சென்னைலயா பிரசவத்த வச்சுக்க போற? நார்மல் டெலிவரிக்கு வாய்ப்பே இல்ல’ என்ற நண்பர்களின் ‘ஆலோசனை’யை மீறி, மருத்துவரின் பேச்சும் செயலும் ஒரு நம்பிக்கையை தந்திருந்தன. மருத்துவருக்கு மிகவும் தேவையான கனிவான பேச்சும், சிரித்த முகமும் இவரிடம் இருந்தது. பலசமயங்களில் அறிவார்ந்த அணுகுமுறையைத் தாண்டி உணர்வுபூர்வமான தேர்வுகள் சரியான முடிவுகளையே அளித்திருக்கின்றன. அதே நம்பிக்கை தான் துரோகத்தின் வலைபின்னப்படுவதற்கும்  காரணமாய் அமைந்திருக்கின்றன. சரியோ தவறோ பெரும்பாலான முடிவுகள் உணர்வின் தூண்டலிலேயே எடுக்கப்படுகின்றன.

தவறாகிவிடக்கூடாது என்ற அச்சத்தை, நன்றாகவே நடக்கும் என்ற நம்பிக்கை வென்றது.

“சரி, டாக்டர். நீங்க சொல்றபடியே பண்ணிடலாம்.”

குழந்தை பிறக்கும் எந்த நேரமுமே நல்ல நேரமே என்ற கருத்தில்தான் இருவருமே இருந்தோம். குழந்தையே ஒரு வரம். இறையம்சத்தில் ஒரு பின்னம். அப்படியிருக்கையில் நல்ல நேரம் என்ன கேட்ட நேரம் என்ன? வளிமண்டலத்தை தொடும்முன் இருக்கிற தூய மழைநீரைப்போல குழந்தைகள். கள்ளம்கபடின்றி மகிழ்ச்சியை மட்டுமே தர வேறு எந்த படைப்பால் முடியும்?

“நல்லது, அப்போ இன்னைக்கே வச்சுக்கலாம்.”

“இன்னைக்கேவா!”

தெய்வமே நேரில் வந்தாலும் திடீரென்று வந்தால் என்ன செய்வது? ஒரு போனாவது பண்ணிட்டு வரவேண்டாமா? இனம்புரியாத மெல்லிய பயம் பரவத் தொடங்கியது.

“அமாவாசை பிரச்சினை இல்லைல? நாளைக்கு பாட்டிமுகம் வியாழக்கிழமை, அடுத்த நாள் ஆடி பொறக்குது.”

இவர் என்ன மருத்துவரா இல்லை ஜோசியரா?

இந்த குழந்தை இன்று வரவேண்டுமேன்றிருந்தால் இன்று பிறக்கும். நாமாக நாள் பார்த்தால்கூட அந்த நாள் ஏற்கனவே தீர்மானிக்கப்பட்டதாகவே இருக்கும். இந்த நாள் நல்ல நாள்.

தலையாட்டினோம்.

“சரி, அப்போ அட்மிட் பண்ணிடுங்க. கூட யார் இருக்காங்க?”

யாரும் இல்லை. இருவரின் அம்மாக்களும் அப்பாக்களும் வார இறுதியில் வருவதாகத் தான் திட்டம். ஒரு பேச்சுக்கு ஆதித்யன்கூட இல்லை.

மறுபடியும் கேட்டார்: “கூட யார் இருக்காங்க?”

யாரும் இல்லை.

அடுத்து: 03. வலி

கண்விழித்தும் படுக்கையில் கிடக்கும் சுகத்தில் மனம் லயித்திருந்தது. “என்னப்பா, இன்னைக்கும் இப்படி படுத்திருக்க?” என்ற மனைவியின் குரல் பளிச்சென எழுந்து உட்கார வைத்தது. பலகணிக்கு வெளியே பொழுது புலரத்தொடங்கியிருந்தது. சில்லென்ற காற்றுடன் வானம் பூவாய்த் தூறிக்கொண்டிருந்தது.  படபடவென்று காலைவேலைகளை முடித்து ஆதித்யனை எழுப்பி, பல்துலக்கி குளிக்கவைத்து, உடைஎடுத்து கொடுத்து, உணவூட்டி, பள்ளியில் விடத் தயாராகும்போதும் பூத்தூறல் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தது. பூத்தூறல் என்றுமே ஆனந்தம். “வா”வென்று உள்ளிழுத்து நனையவிட்டு புத்துணர்வூட்டும் ஆளுமை. “புறந்தூய்மை நீரானமையும்” என்ற வள்ளுவன் வாக்கிற்கு சவால்; அகத்தையும் கழுவி மனதைத் தூய்மையாக்கும் அதிசயம். ஆனால் இந்த அனுபவம், ஆனந்தம் எதையும் தராமல் குறுக்கே வந்தது பள்ளி செல்ல வேண்டிய கட்டாயம். சற்றே தயங்கிய கால்களை முன்தள்ளியது ஆதித்யனின் குரல்:

“வாப்பா போலாம்.”

“தம்பி, மழைல நனைஞ்சுட்டா?”

“வீட்டுக்கு திரும்பிடலாம்.”

விடையை விட எதிர்பார்ப்பு மேலோங்கிஇருந்ததாகவே தோன்றியது. குழந்தைபருவ முடிவுகள் எளிதானவை. ஏகப்பட்ட  குறுக்கீடுகளை முன்னிறுத்தி குழம்பி இயலாமையை நோக்கி நகர்வன அல்ல. வழக்கம் போல, வழிநெடுகிலும் பேசிக்கொண்டே பள்ளியை அடைந்தபோது சற்றே நனைந்திருந்தோம். ஆனால் ஆதித்யன் வீடு திரும்புமளவுக்கு இல்லை.

மனைவி தயார். அடுத்து மருந்தீஸ்வரர் ஆலயம். மாலை வேலைகளிலும், ஞாயிறு முன்காலையிலும் மட்டுமே இதுவரை சென்றிருந்தோம். ஒரு புதன்கிழமையில், சுமார் பத்து மணிக்கு ஆலயம் அரவமற்றிருக்கும் என்றெண்ணியிருந்த எங்களுக்கு ஆச்சரியம் காத்திருந்தது. ஆலயம் சிவனடியார்களால் நிறைந்திருந்தது. மருந்தீஸ்வரர் ஆலயத்தின் சிறப்பம்சம் எந்நேரமும் ஓர் அடியவர் சிவன் குறித்தோ திரிபுரசுந்தரி அம்மன் குறித்தோ பாடல் பாடிக்கொண்டிருப்பார். தானியங்களைக் கொத்தித் தின்னும் புறாக்கள் ஒருபுறம்; பேரணியாக தரையில் அமர்ந்து, உண்டு, அரவம் கேட்டால் சடசடவென இறக்கைகளை அடித்துக்கொண்டு மதிற்சுவர் மீதோ, கோபுரம் மீதோ சென்றமரும். அருகே கோசாலையிலிருந்து கொணரப்பட்ட பசுக்களும் கன்றுகளும், தொழுவத்திற்கே உரிய மணத்தோடு. மறுபக்கத்தில் கோசாலையில் இருக்கும் பசுக்களுக்கும், கன்றுகளுக்கும் அகத்திகீரையோ புற்கட்டோ கொடுக்கலாம். கம்பிகளுக்கு அப்பால் இருக்கும் பசுக்கள் நாக்கை நீட்டி, கொடுத்ததைக் கவ்வி உள்ளிழுத்து உண்ணும் போது ‘எங்கே நம் கையையும் சேர்த்து இழுத்து விடுமோ’ என்ற எண்ணம் தோன்றாமலிருக்காது. ஆதித்யனுக்கு பயம் கலந்த மகிழ்வான அனுபவம் அது. நாங்கள் அன்று புல்கட்டோ அகத்திக்கீரையோ வாங்கியிருக்கவில்லை. சிந்தியிருந்த வைக்கோலை அள்ளிக்கொடுத்துவிட்டு நகர்ந்தோம்.

விநாயகரையும் முருகனையும் நலம்விசாரித்து அம்மன் சந்நிதிக்கு வந்த பொழுது, தீபம் காட்டி முடித்திருந்தார் அர்ச்சகர். தீபத்தை கண்களில் ஒற்றிக்கொண்டு குங்குமப்பிரசாதம் பெற்று நகரமுற்பட்டபொழுது எங்களை கவனித்த அர்ச்சகர் இருக்கச் சொல்லி அம்மனுக்கு தீபம் காட்டி அம்மன் சூடிய மலர்களைக் கொடுத்து அனுப்பிவைத்தார்.

மருந்தீஸ்வரர் சந்நிதிக்கு நுழையும்முன் பழுத்த அடியார் ஒருவருக்கு ஆடைதானம் செய்து ஆசிபெற்றுக் கொண்டிருந்தனர். மண்டபத்தில் பெண்மணிகள் பூத்தொடுத்துக் கொண்டிருந்தனர். இதுவும் தினசரி செயலாக இருக்கிறது. இவர்களைப்பார்க்கும்போழுதெல்லாம் ‘பார்த்திபன் கனவு’ சுந்தரசோழன் நித்தியகட்டளை காட்சிகள் நிழலாடும். சென்னையின் கிழக்கு கடற்கரை சாலை தொடங்கும் திருவான்மியூர் சாலைக்கு சிலநூறு அடிகளுக்குள்ளாகவே  காணப்படும் நிதானம் இக்கால ஆச்சரியம். உள்ளே ஒரு தம்பதி பாடிக்கொண்டிருந்தனர். கணவர் மேனிமுழுதும் திருநீரும், இருவர் கழுத்திலும் எலுமிச்சையளவு ருத்ராக்ஷங்களால் ஆன மாலையும் அணிந்திருந்தனர்.

சிவன் லிங்கவடிவில் அருள்பாளித்துக்கொண்டிருந்தார். சிவன் ஒரு சிலிர்ப்பான அனுபவம். திருச்சி தாயுமானவர், ஈஷாவின் தியானலிங்கம் இரண்டுக்கும் அடுத்து பார்க்கும்பொழுதே பரவசத்தையும் சிலிர்ப்பையும் வழங்கும் லிங்கவடிவில் பிறவி மருந்தீஸ்வரர். மூன்று ஆலயங்களுமே ‘ஈர்த்து என்னை ஆட்கொண்ட எந்தை பெருமானே’ எனும் திருவாசக வரிகள் உயிர்பெற்ற கணங்கள். சிவனுக்கு அருகே சென்று ஈர்க்கப்படாமல் திரும்பிய தருணங்கள் பலஉண்டு. சற்றேறக்குறைய மூன்று வருடங்களுக்கு முன் தியானலிங்கத்தின் வாயிலாக ஈர்த்தவரை நினைக்கும்பொழுதெல்லாம் கண்கள் நீர் சொரியும். இன்றும் சிலிர்க்க வைத்து, நல்லதே நடக்குமென ஆசிர்வதித்து அனுப்பி வைத்தார்.

அடுத்து: 02. நல்ல நாள்